Ամուսինը կնոջը հայտարարել է անհետացած, իսկ նրա դիակը հայտնաբերվել է հարսանեկան զգեստի պատյանում
Ամուսինը կնոջը հայտարարել է անհետացած, իսկ նրա դիակը հայտնաբերվել է հարսանեկան զգեստի պատյանում Այս պատմությունը պարունակում է մարդու մնացորդների և մահվան մասին ծանր մանրամասներ, որոնք կարող են որոշ մարդկանց անհանգստացնել: 2008 թվականի փետրվարին արագ սիրավեպի արդյունքում հարսանեկան կատարյալ զգեստ գտնելուց հետո Քիրսթի Ուիլկինսոնը գնել էր վարդագույն հագուստի պատյան՝ այն պաշտպանելու համար մինչև մեծ օրը: Մեկ տարուց էլ պակաս անցած՝ այդ վարդագույն պատյանը կրկին հայտնվեց՝ սարսափելի հայտնագործության առիթ դառնալով և դաժան սպանողի որոնումներ սկսելով: Այժմ այդ սպանողին արդարադատության առջև կանգնեցնելու պատմությունը ներկայացված է նոր վավերագրական ֆիլմում: 2009 թվականի ապրիլի 6-ի առավոտյան Մ4 մայրուղու մոտակայքում՝ Պորթքաուլի (Հարավային Ուելս) թունելի տակ բեռնատարի վարորդը նկատեց ափսե՝ թեքված արգելապատնեշի վրա: Մտածելով, որ այն ընկել է վերևի կամրջով անցնող մեքենայի տանից, նա իջավ, բացեց այն և տեսավ ձեռք ու արյունոտ շիկահեր մազեր: Մոտ 30 կմ հեռավորության վրա՝ Սուոնսիում, ավագ քննիչ Դորիան Լլոյդը մի քանի օր առաջ կանչվել էր անհետացած անձի գործով օգնության: 24-ամյա Քիրսթի Գրեհեմը (ծնված Ուիլկինսոն) ամուսինը՝ Փոլը, հայտնել էր անհետացած լինելու մասին մարտի 30-ին: Վերջին անգամ նրան տեսել էին ընկերները նախորդ ուրբաթ երեկոյան՝ ընկերների հետ անցկացրած երեկույթից հետո: Ոստիկանությունը սկզբում մակերեսային ստուգում էր արել տանը և ոչինչ կասկածելի չէր գտել: Սակայն երբ պարզվեց, որ Մ4-ի մոտ գտնված դիակը երիտասարդ կնոջն էր պատկանում, Լլոյդը շտապ կանչվեց դեպքի վայր: Նա հիշում է. «Սարսափելի էր: Պարզվեց, որ ափսեի մեջ երկու սև աղբի տոպրակ կար: Մեկը գլխին էր քաշված, մյուսը՝ ոտքերին, իսկ ամբողջ մարմինը փաթաթված էր վարդագույն հագուստի պատյանով»: Քննիչները կասկածում էին, որ դա Քիրսթին է, բայց վստահ չէին: BBC Wales-ի նախկին լրագրող Փենի Ռոբերթսը, ով այդ ժամանակ լուսաբանում էր գործը, ասում է. «Նույն նկարագրությամբ կինը անհետացել էր նույն քաղաքի շրջակայքում: Այդ ամենը չափազանց անհավանական էր թվում»: Դիակի հայտնաբերման վայրը Քիրսթիի տանից 30 կմ հեռավորության վրա էր, ինչը ևս կասկածներ էր հարուցում, քանի որ, Լլոյդի խոսքով, «մարմինը այդքան հեռու տեղափոխելը շատ հազվադեպ է պատահում»: Այնուամենայնիվ, ապացույցները ցույց էին տալիս, որ զոհը Քիրսթին է: Նրա մայրը՝ Քեթի Բրումֆիլդը, ստիպված եղավ ճանաչել կրտսեր դստեր մարմինը: Նա BBC One Wales-ի «The Truth About My Murder» շարքում պատմել է. «Նա նման էր սարսափ ֆիլմի հերոսուհու՝ կոտրված քիթ, կոտրված ծնոտ: Մազերը լվացել էին, բայց արյունը դեռ մնացել էր: Այլևս իմ աղջիկը չէր թվում: Բոլոր գծերն այնքան փոխվել էին, որ միայն հոնքերի ձևից կարողացա ճանաչել: Չէի էլ կարողանում լաց լինել՝ այդքան շոկի մեջ էի»: Լլոյդը նշում է, որ Քիրսթիի մարմինը փաթաթված լինելը հենց այն վարդագույն պատյանով, որ գնել էր հարսանեկան զգեստի համար, «հատկապես ցավալի բացահայտում էր»: Երբ ոստիկանները Փոլ Գրեհեմին հայտնեցին, որ կնոջ դիակը գտնվել է ափսեում, նրա արձագանքը կասկածներ հարուցեց՝ ոչ մի հարցի պատասխան չտվեց և ոչ մի հույզ չդրսևորեց: Սակայն միայն կասկածները բավարար չէին: Որոշիչ դարձան դիահերձման արդյունքները: Նախկին դատաբժիշկ Ռիչարդ Շեփերդը նշել է, որ վնասվածքների բնույթն ու բաշխումը վկայում են «դաժան, երկարատև և բռնի հարձակման» մասին: Քիրսթիի պարանոցի շուրջը մատնահետքերով կապտուկներ կային, լեզվի հետևի ոսկորը կոտրված էր՝ վկայելով մեծ ուժի կիրառման մասին: Միաժամանակ ոստիկանությունը ուսումնասիրում էր զույգի հարաբերությունները: Քեթիի խոսքով՝ Քիրսթին, ով աշխատում էր որպես գլամուր մոդել, նախկինում հարաբերություններ ուներ մեկ ուրիշի հետ, բայց հանկարծ հայտարարեց, որ ամուսնանալու է Փոլ անունով մեկի հետ: Նրանք ամուսնացել էին հանդիպումից ընդամենը երեք ամիս անց: Շուտով Քեթին նկատեց դստեր մեջ փոփոխություններ՝ «Այլևս նա ինքն իրեն չէր նմանվում: Ամուսինը մեքենայի ազդանշանը հնչեցնելուն պես նա վախեցած նապաստակի պես դուրս էր վազում տնից: Նա նյարդայնորեն փլուզված վիճակում էր: Մենք չէինք սիրում նրան»: Զույգի նամակները ցույց էին տալիս հարաբերությունների խնդիրները: Հոգեբան Քեթրին Ուիլյամսը նշել է, որ առկա էին վերահսկող-ճնշող վարքագծի նշաններ՝ շարժումների վերահսկողություն, մեկուսացում,
ընկերների ընտրության սահմանափակում: Քեթին պատմել է, որ Փոլը մի անգամ երեկույթի ժամանակ խեղդել էր Քիրսթիին՝ այն աստիճան, որ նա իսկապես մտածել էր, թե մահանալու է: Թեև բռնության ապացույցները կուտակվում էին, դեռ բավարար չէին սպանության համար: Փոլը պնդում էր, որ անհետացման գիշերը Քիրսթիի հետ եղել է դուրս, շատ է խմել, վերադարձել է մենակ և առավոտյան արթնացել՝ տեսնելով, որ կինը, պայուսակը, դրամապանակն ու հեռախոսը անհետացել են: Բայց հարևանները գիշերը ժամը 3-ից 4-ի սահմաններում լսել էին ճիչեր (կարծես բերանը ձեռքով փակած լիներ), հետո՝ հարվածներ և ծանր բանի քարշ տալու ձայներ լոգարանից: Բարում, որտեղ նրանք եղել էին այդ երեկո, մատուցողը հիշում էր, որ Քիրսթիին խնձորով սանգրիա էր մատուցել: Դիահերձման ժամանակ փոքր աղիքում գտնված խնձորի կտորը համապատասխանում էր մահվան ժամին՝ ժամը 3-4-ի սահմաններում: Ոստիկանությանը պետք էր ապացուցել, որ սպանությունը տեղի է ունեցել բնակարանում: Այդ աշխատանքը կատարեց ավագ փորձագետ Քլեր Մորսը՝ պատերին, հատակին, վերաներկված առաստաղի տակ արյան հետքեր գտնելով: ԴՆԹ-ի հետազոտությունը համապատասխանեցրեց Քիրսթիին, իսկ Փոլի հագուստի վրա հայտնաբերվեցին նրա արյան մանր հետքեր: Վճռորոշ ապացույց դարձավ հեռախոսի տվյալները՝ Փոլի բջջայինը մարտի 31-ին ժամը 10:30-ին գտնվել էր այն վայրում, որտեղ հետո գտնվել էր դիակը: 2010 թվականի հունվարին Փոլ Գրեհեմը դատի կանգնեց սպանության մեղադրանքով և փետրվարի 4-ին դատապարտվեց մեղավոր՝ ստանալով ցմահ ազատազրկում՝ նվազագույնը 19 տարի: Լրագրող Փենի Ռոբերթսը հիշում է. «Դատարանում նրա վարքագիծը չփոխվեց: Ոչ մի հույզ, ոչ մի շարժում դեմքին»: Քիրսթիի մահը հետագայում էլս տխուր շարունակություն ունեցավ: Նա երկու ավագ քույր ուներ, որոնցից Հեյլին ընդամենը 16 ամիսով մեծ էր և չափազանց կապված էր Քիրսթիի հետ: Քեթին պատմում է. «Նրանք իսկապես սիրում էին իրար: Հեյլին ասում էր՝ «Կարծես իմ մի մասն է պատռվել, առանց քրոջս չեմ կարող ապրել»: Նա սկսեց ծանր խմել և մահացավ իմ գրկում՝ Վալսգրեյվի հիվանդանոցում: Երկուսն էլ շատ վաղ կորցրինք»:
Թարգմանվել է ԱԲ-ի միջոցով։
