«Ես թաքնվել էի զուգարանում՝ երեխայի հետ, երբ Հարավպորտի դանակահարը թակելով էր փորձում ներս մտնել»
Երջանկություն և ուրախություն էր զգում, երբ երեխաների հետ բրացլետներ էր պատրաստում, բայց ամեն ինչ անսպասելիորեն փոխվեց, երբ դանակահարությունը սկսվեց։ Այսպես է պատմել դաշտի ուսուցիչ Հեյդի Լիդլը՝ Հարավպորտում տեղի ունեցած հարձակման ժամանակ, երբ նա թաքնվել էր զուգարանում՝ երեխաներից մեկի հետ, իսկ դանակահարը թակելով էր փորձում ներս մտնել։ Հեյդիի վկայությունը Լիվերպուլի քաղաքապետարանում տեղի ունեցած քննությանը տխուր և ծանր զգացողություններով է լի։ Երկու երեխաների մայր Հեյդի Լիդլը պատմել է, որ նա վերադարձել էր աշխատանքի ծնողական արձակուրդից և մեկնել էր Մերսիսայդ քաղաքի Թեյլոր Սուիֆթի թեմայով դասընթացի ժամանակ, երբ հարձակումը տեղի ունեցավ՝ անցյալ տարվա հուլիսին։ Նա նշել է, որ այդ պահին իրեն զգացել է, որպես պատասխանատու՝ երեխաներին ապահով կերպով դուրս բերելու համար։ «Ես անընդհատ փորձում էի նրանց հնարավորինս արագ փախցնել ու հեռացնել վտանգից»,- ասել է նա։ Հարձակման արդյունքում սպանվել էին 9 տարեկան Ալիս Ագուիարը, 7 տարեկան Էլսի Դոտ Սթենկոմբը և 6-ամյա Բեբե Քինգը։ Նույն ժամանակ, ութ երեխա և երկու մեծահասակ վիրավորվեցին։ «Հետո ամեն ինչ փոխվեց. ընկերուհիս՝ յոգա դասավանդող Լիան Լյուկասը, դաժանորեն հարձակման ենթարկվեց։ Մեր օրերին ոչ մի պահ մտքովս չէր անցնում, թե ինչ պետք է անել՝ միայն վազելու և երեխաներին հնարավորինս հեռու վերցնելու մասին մտածելով»,- վկայել է Լիդլը։ «Երբ երեխաները վազում էին աստիճանները՝ փրկվելու համար, տեսա, որ մի աղջիկ շրջադարձ կատարեց և վազեց դեպի զուգարան։ Ես նրան տեսա կանաչ հագուստով և շտապ մղեցի ներս՝ դուռը փակելով և հանդարտեցնելով նրան՝ չխոսելու համար։» «Նախնական պահին նա դուռը թակեց, փորձեց ներս մտնել՝ միայն երբ ոստիկանները եկան, դադարեց։ Դրա հետ կապված երեխաների ղոչունը ու կյանքը փրկելու մեր փորձերը մինչ օրս ինձ հետ են»։ Հեյդի Լիդլը նշել է, որ այս ողբերգական պահերին մշտապես հարցնում է՝ արդյոք կարող էինք ինչ-որ բան ավելի ճիշտ անել։ «Ամեն անգամ այն կրկնում եմ մտքումս՝ ինչ արեցի, ի՞նչ էլ կարող էի անել...»։ Նա նաև խոսել է այդ դեպքի հետ կապված հ
ոգեբանական բեռի մասին՝ նշել, որ անընդհատ հիշողություններով է ապրում, ինչպես նաև որ պայքարում է ամենօրյա գործերում։ «Ես տխրում եմ աղջիկների և նրանց ընտանիքների համար, և ոչ միայն նրանց, այլ նաև իմ ապագայի համար՝ իմ կորսված կյանքը, որը այլևս չկա։ Հուսով եմ՝ այս քննությունը կպահպանի, որ նման մի դեպք այլևս չկրկնվի։» Լիան Լյուկասը նույնպես իր վկայությունն է տվել քննությանը, զգալով նույն հոգեբանական բեռը, և նշեց, որ «հարձակման ընթացքում չգիտեինք՝ որտեղ էին երեխաները։ Բժշկական վերքերն արդեն բուժվել են, բայց հոգեբանական scars-երը մնում են»։ Վերջին շրջանում քննությունը ուսումնասիրում է հանցագործի անցյալը, նրա գործողությունները համապատասխան կառույցների հետ, ինչպես նաև բաց թողած հնարավորությունները՝ կանխելու այդ ողբերգությունը։
Թարգմանվել է ԱԲ-ի միջոցով։
