Անհասկանալի, ամոթալի և մոռացված. BBC-ն այցելել է Հիրոշիմայի միջուկային պայթյունի կորեական supervivորներին
1945 թվականի օգոստոսի 6-ի ժամը 08:15-ին, երբ միջուկային բոմբը ընկնում էր Հիրոշիմայի երկնքում՝ ինչպես քար, Լի Ջոնգ-սուն ճանապարհորդում էր դպրոց: Այժմ 88-ամյա կինը ձեռքերով շարժում է, կարծես փորձում է մոռանալ այդ հիշողությունները: «Ամիսիս աշխատանքից դուրս գալու էր, բայց նա հանկարծ վերադարձավ և ասաց՝ անմիջապես դուրս գալ՝ փախչեք»,-հիշում է նա: «Բայց երբևէ չհիշում եմ, որ փողոցները լի էին մեռածներով՝ պարզապես լաց էի լինում։ Պարզապես լաց ու լաց։» Տուժածների մարմինները «այդքան հալվել էին, որ միայն աչքերը տեսանելի էին», ասում է Լին, երբ պայթյունը, որը համարժեք էր 15,000 տոննա TNT-ի, ծածկեց 420,000 բնակիչ ունեցող քաղաքը: Այդ դեպքից հետո մնացածը միայն անկանխատեսելի ու անճանաչելի դիակներ էին: «Ատոմային ռումբը... դա այնքան սարսափելի զենք է։» 80 տարի է անցել, երբ Միացյալ Նահանգները պայթեցրեց «Little Boy»՝ մարդկության առաջին միջուկային ռումբը, որն անմիջապես սպանեց մոտ 70,000 մարդ։ Հաջորդ ամիսներին հազարավորներ մահացան ռադիացիոն հիվանդություններից, այրվածքներից և ջրազրկումից։ Հիրոշիմայի և Նագասակիի բոմբադրումների հետևանքները՝ որոնք ավարտեցին Երկրորդ համաշխարհային պատերազմը և Ճապոնիայի կայսերական իշխանությունը Ասիայում, լավ են վավերագրված վերջին ութ տասնամյակների ընթացքում։ Այնուհանդերձ, պակաս հայտնի է այն փաստը, որ անմիջապե
ս տուժածների մոտ 20%-ը կորեացիներ էին։ Կորեաներ, որոնք զոհվել էին այդ պայթյունի հետևանքով, ու իրենց սերունդները շարունակեցին ապրել այն օրվա երկար ստվերի մեջ՝ պայքարելով ձախողված բարդույթների, ցավի և արդարության մի քանի տասնամյակներ շարունակ։ «Ոչ մեկը պատասխանատվություն չի կրում»,- ասում է 83-ամյա Շիմ Ջին-տեն: «Ոչ այն երկիրը, որը նետեց ռումբը։ Ոչ այն երկիրը, որը չի պաշտպանել մեզ։ Ամերիկան երբեք ներողություն չի խնդրել։ Ճապոնիան ժխտում է՝ ոչինչ չի իմանում։ Կորեան նույնպես նույնն է։ Նրանք պարզապես մեղքը փոխանցում են մեզ՝ մենք միայն մենակ ենք։» Շիմը այժմ բնակվում է Հարավային Կորեայի Հապչեոն քաղաքում, որն արդեն դարձել է «Կորեայի Հիրոշիմա», քանի որ բազմաթիվ հարազատներ՝ Լի Ջոնգ-սուն և Շիմի նման մարդիկ բնակվում են այդտեղ։ Եվ այժմ՝ 80 տարի անց, այդ ցավը և հետևանքները չեն ավարտվում։
Թարգմանվել է ԱԲ-ի միջոցով։
